Dementie

Toen mijn moeder begon te dementeren begon haar creativiteit, die altijd
zo vanzelfsprekend aanwezig was, langzaam te veranderen. Zij was altijd
een maker, iemand die met haar handen en verbeelding de wereld vormgaf.

Tijdens bezoeken aan de geriater werd haar gevraagd klokken te tekenen.
In het begin waren ze helder en herkenbaar, maar naarmate de tijd
verstreek, veranderden ze. De cirkels werden wankeler, de cijfers
raakten zoek, de wijzers verloren hun richting. Deze tekeningen laten op
een indringende manier zien hoe dementie zich ontwikkelt — de tijd zelf
lijkt erin uit elkaar te vallen.

Samen met haar heb ik geborduurd. Steek voor steek, in stilte en
nabijheid. Het verbeelden van het ziekteproces van een moeder die steeds
verder achteruitgaat, gaf mij troost. Door het verlies en de verwarring
vorm te geven in beelden ontstaat er ruimte om te begrijpen, misschien
ook om vast te houden wat eigenlijk niet meer was...
Kunst werd zo niet alleen een uiting van verdriet, maar ook een manier
om zorg te dragen — voor haar, en voor mezelf. En door het werk tentoon
te stellen merkte ik dat het meer mensen inzicht én troost bood.