De mestkever

Wat maakt de mestkever tot hét thema van mijn beeldend werk?

Tijdens de coronaperiode las ik een piepklein krantenartikel over een gezamenlijk onderzoek van Wageningen University en een Amerikaanse universiteit. Het onderzoek richtte zich op een ogenschijnlijk eenvoudige vraag: hoe lukt het de mestkever om na het maken van een mestbal in een rechte lijn (achteruit) weg te lopen van de koeienvlaai? Uit dit onderzoek bleek dat de mestkever zich oriënteert op de Melkweg.

Dit bijzondere feit intrigeerde mij en vormde het startpunt van mijn interesse in dit dier. Een diertje dat op en onder de grond leeft en zich oriënteert op de melkweg! Ál die ruimte ‘daartussenin’…

Dit leidde ertoe dat ik de mestkever tot thema heb gemaakt in mijn (ver-)beeldende werk.

Ik ben begonnen met een brief aan de mestkever – een brief waarin mijn bewondering en waardering centraal staan.

Hij/zij heeft een eigen garderobe gekregen, die hij/zij nodig zal hebben voor alle werkzaamheden in zijn bijdrage aan het ecosysteem. Nét als een eigen familiewapen en een stamboom voor beide mestkevers, de mannelijke en de vrouwelijke lijn.

Sindsdien lees en bestudeer ik álles wat over de mestkever te vinden is. De mestkever is voor mij een symbool van zorg en verantwoordelijkheid: terwijl wij mensen vooral nalaten goed voor onze aarde te zorgen, vervult de mestkever in stilte een essentiële rol in het schoonhouden en vruchtbaar maken van zijn omgeving. Híj/zíj is nergens vies van.

Samen met de mestkever wil ik duidelijk maken dat zelfs (of juist) een klein wezen een grote impact kan hebben. Voor mij is hij een krachtig symbool van hoe zorg voor de aarde vaak begint met eenvoudige, maar doelgerichte handelingen die uiteindelijk een wezenlijk verschil maken.